Εισαγωγή στην Νομή των Πλειστηριασμών
Οι πλειστηριασμοί, είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και σύνθετο νομικό κεφάλαιο που θα αναρτηθεί σε δικό του διαδικτυακό ιστότοπο για να παρουσιαστεί ολοκληρωμένα. Εδώ, θα δούμε επιλεγμένα μόνο την περίπτωση της νομής των πλειστηριασμών.
Η νομή όπως αναγράφεται στις ΕΝΟΤΗΤΕΣ 2, 3, 4, και 5, αφορά και την περίπτωση της νομής των πλειστηριασμών, η διαδικασία του οποίου (πλειστηριασμού) έχει δημιουργηθεί από το πλάσμα δικαίου του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας για την αντιμετώπιση των περιπτώσεων των οφειλετών, παλαιότερα των υποθηκών και ενεχύρων, και σήμερα των δανειοληπτών, που αδυνατούν να καλύψουν τις οφειλές τους και έρχονται αντιμέτωποι με την διαδικασία του πλειστηριασμού, της αναγκαστικής εκτέλεσης, και της αποβολής.
Το νομικό δικαίωμα της νομής βρίσκεται σε αδιάκοπη ισχύ από τις 23/02/1946 μέχρι την παγκόσμια οικονομική κρίση του έτους 2008. Δηλαδή, για 62 χρόνια που το χρονικό διάστημα αυτό, οι κατασχέσεις της νομής γίνονταν σε μεμονωμένες περιπτώσεις των φυσικών ή νομικών προσώπων, διότι, υπήρχε ο οικονομικός έλεγχος του Ελληνικού Κράτους.
Μετά το έτος 2008 μέχρι και το έτος 2015 που έλαβε χώρα, η υπογραφή των Μνημονίων Κατανόησης του Ελληνικού Κράτους με τους δανειστές του, οι κατασχέσεις πλέον δεν είναι μεμονωμένο γεγονός, αλλά αντίθετα ο κανόνας. Και αυτό διότι, είναι απαίτηση και προϋπόθεση των δανειστών του Ελληνικού Κράτους η συνέχεια της διαδικασίας των πλειστηριασμών, το οποίο έχει αναφερθεί, τόσο, προφορικά στα τηλεοπτικά κανάλια, όσο, και γραπτά στον έντυπο τύπο, από αρμόδιους υπουργούς της εκτελεστικής εξουσίας των κυβερνήσεων του Ελληνικού Κράτους, την χρονική περίοδο 2015-2026.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, σήμερα στην ηλεκτρονική πλατφόρμα www.eauction.gr , ιδιοκτησίας του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείων Αθηνών-Πειραιώς-Αιγαίου και Δωδεκάνησου έχει αναρτηθεί η διενέργεια τετρακοσίων (400 (+) χιλιάδων ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, που αφορούν την ιδιωτική εμπράγματη ιδιοκτησία των φυσικών και νομικών προσώπων του Ελληνικού Κράτους.
Η Νομοθεσία της Νομής των Πλειστηριασμών
Η νομοθεσία της νομής στην διαδικασία των πλειστηριασμών, είναι, ένα, ουσιαστικά ανύπαρκτο νομικό δικαίωμα, διότι, στους πλειστηριασμούς κυριαρχεί το νομικό δικαίωμα εκείνου που πλειοδοτεί -του υπερθεματιστή- πιο απλά του φυσικού ή νομικού προσώπου που καταβάλει τα χρήματα του πλειστηριάσματος και αποκτά το πλειστηριασθέν ακίνητο.
Έτσι, όπως είναι πασίδηλα γνωστό στην διαδικασία των πλειστηριασμών, υπάρχουν δυο πλευρές. Η μεν πρώτη πλευρά, που είναι η πλευρά του «επισπεύδοντα», δηλαδή, εκείνου που ζητά να γίνει ο πλειστηριασμός, στην πλευρά του οποίου εφαρμόζεται η νομοθεσία του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, και η δε δεύτερη πλευρά, που είναι η πλευρά του «καθ’ ού η εκτέλεση». Δηλαδή, του οφειλέτη, στην πλευρά του οποίου εφαρμόζεται, τόσο, η νομοθεσία του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα, όσο, και η νομοθεσία του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Δηλαδή, υπάρχει μια αναλογική εφαρμογή των άρθρων του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα και του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Η διαφορά των οποίων είναι, ότι, το ουσιαστικό δίκαιο του Αστικού Κώδικα προβλέπει την εύρυθμη λειτουργία της Πολιτείας και τις σχέσεις των φυσικών και νομικών προσώπων μεταξύ τους, που υπάρχει στο δίκαιο, για να μην παίρνουν οι πολίτες τον νόμο στα χέρια τους. Ενώ αντίθετα, ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει την εύρυθμη λειτουργία των δικαστηρίων και των εσωτερικών διαδικασιών τους, όταν απευθύνονται οι πολίτες σε αυτά. Δηλαδή, ο κάθε κώδικας νόμων, (Α.Κ ή Κ.Πολ.Δ) ρυθμίζει και προβλέπει διαφορετικά νομικά δικαιώματα, τα οποία με την κατάλληλη δικηγορική διαχείριση ενσωματώνονται στο εκάστοτε εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο, και παρατίθενται προς δικανική κρίση ή έλεγχο ή οτιδήποτε άλλο.
Έτσι, παρατηρείται στην πράξη κατά την φυσική εξέλιξη των πλειστηριασμών να επικρατεί μια διχογνωμία, ή παράβλεψη της πάγιας κείμενης εσωτερικής νομοθεσίας και μια πραγματική νομική σύγχυση διαχείρισης των νομικών δικαιωμάτων από την πλευρά του «επισπεύδοντα» εις βάρος της πλευράς του «καθ’ ού η εκτέλεση» σχετικά με την ιεραρχία εφαρμογής της νομοθεσίας της νομής. Η οποία νομοθεσία της νομής που προκύπτει από το ουσιαστικό δίκαιο του Αστικού Κώδικα, ισχύει, ενάντια όποιας άλλης νομοθεσίας των πλειστηριασμών του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Το οποίο έχει ως τελικό αποτέλεσμα να δημιουργείται η νομική σύγχυση ανάμεσα στην πλευρά του «επισπεύδοντα» και την πλευρά του «καθ’ ού η εκτέλεση», οποία (σύγχυση) δεν οδηγεί πουθενά. Παρά μόνο, στην κόντρα των απόψεων, σχετικά με το ποια πλευρά έχει το δίκιο με το μέρος της και ισχύει στην εφαρμοστέα πράξη αυτό που λέει εκείνη.
Στο οποίο, συνήθως, ισχύει η άποψη της πλευράς του «επισπεύδοντα» και των δημοσίων υπαλλήλων, λειτουργών, δικηγόρων ή υπαλλήλων του πλειστηριασμού (πιστοποιημένων συμβολαιογράφων), και όχι, η πλευρά του «καθ’ ού η εκτέλεση», που στηρίζει την πάγια κείμενη εσωτερική νομοθεσία.
Δηλαδή, παρατηρείται ότι, το νομικό δικαίωμα της καταβολής του χρήματος της πλευράς του «επισπεύδοντα», ισχύει, έναντι των πάντων, και του ανώτερου ιεραρχικά ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα.
Δηλαδή, έχει προκύψει τεχνικά, μια μονόπλευρη ισχύ του χρήματος, και μια γενική άποψη, ότι αυτός που πληρώνει έχει και το δίκιο με το μέρος του, παρότι υπάρχει σαφής νομοθεσία και νομικά δικαιώματα με αντίθετη νομική τεκμηρίωση, που είναι εν δυνάμει αναφαίρετα και αδιαπέραστα νομικά.
Που έχει ως τελικό αποτέλεσμα την αναπόφευκτη σύγκριση των εννοιών: «την ισχύ των νομικών δικαιωμάτων της δημοκρατίας» ή «την ισχύ των νομικών δικαιωμάτων της οικονομίας», δηλαδή, «Δημοκρατία της Οικονομίας» ή «Οικονομία της Δημοκρατίας». Ουσιαστικά δυο ίδιες λέξεις, οι οποίες αναλόγως την εφαρμογή τους, παράγουν τελείως διαφορετικά πολιτικά συστήματα.
Η Νομοθεσία που Δημιουργεί την Διχογνωμία ή την Παράβλεψη
Η Νομή σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα
Όπως, αναγράφεται στη ΕΝΟΤΗΤΑ 3, στο Ελληνικό Δίκαιο το νομικό δικαίωμα της νομής, προβλέπεται στο ουσιαστικό δίκαιο του Αστικού Κώδικα (ημερομηνία ισχύος: 23-02-1946), από τον συνδυασμό των άρθρων 974, 976, και 977, αυτολεξεί οριζόμενα, ως εξής:
Άρθρο 974: Έννοια νομής κατοχής
Όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο πράγμα (κατοχή) είναι νομέας του, αν ασκεί την εξουσία αυτή με διάνοια κυρίου.
Άρθρο 976: Κτήση Νομής
Σε πράγμα που βρίσκεται στη νομή άλλου, η νομή αποκτάται με παράδοση που γίνεται με τη βούληση του νομέα. Η συμφωνία όμως του έως τώρα νομέα μ' εκείνον που αποκτά αρκεί για την κτήση της νομής, όταν ο τελευταίος είναι σε θέση να ασκεί την εξουσία πάνω στο πράγμα.
Άρθρο 977: Παράδοση νομής
Παράδοση σ' εκείνον που αποκτά υπάρχει και όταν συμφωνηθεί ανάμεσα σ' αυτόν και στον έως τώρα νομέα να παραμείνει ο τελευταίος ή τρίτος στην κατοχή του πράγματος με βάση ορισμένη έννομη σχέση. Σ' αυτή την περίπτωση έναντι του τρίτου μεταβιβάζεται η νομή στον αποκτώντα αφότου γνωστοποιηθεί αυτό στον τρίτο από τον έως τώρα νομέα.
Η νομή σύμφωνα με τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας
Από την άλλη πλευρά, επίσης στο Ελληνικό Δίκαιο το νομικό δικαίωμα της νομής, προσβάλλεται από το άρθρο 1005 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ημερομηνία ισχύος: 12-06-2017), αυτολεξεί οριζόμενο, ως εξής:
Άρθρο 1005: Συνέπειες καταβολής περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης
1. Από τη στιγμή που ο υπερθεματιστής καταβάλει το πλειστηρίασμα και το τέλος χρήσης, ο υπάλληλος του πλειστηριασμού του δίνει περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης. Με την κατακύρωση, και αφότου μεταγραφεί η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης, ο υπερθεματιστής αποκτά το δικαίωμα που είχε εκείνος κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση.
2. Η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης είναι τίτλος εκτελεστός. Με βάση αυτή την περίληψη μπορεί να γίνει κατά το άρθρο 943 αναγκαστική εκτέλεση υπέρ του υπερθεματιστή και των διαδόχων του και εναντίον εκείνου κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση και των διαδόχων του, εφόσον η διαδοχή επέλθει μετά την εγγραφή της κατάσχεσης στο βιβλίο κατασχέσεων, καθώς και κατά εκείνου που νέμεται ή κατέχει το πράγμα στο όνομα εκείνου κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση ή των διαδόχων του, αδιάφορο αν πρόκειται για σχέση εμπράγματη ή ενοχική. Οι διατάξεις του άρθρου 947 εφαρμόζονται και εδώ.
3. Η καταβολή του πλειστηριάσματος από τον υπερθεματιστή επιφέρει απόσβεση της υποθήκης ή προσημείωσης που υπάρχει επάνω στο ακίνητο. Ο υπερθεματιστής μετά την καταβολή του πλειστηριάσματος έχει δικαίωμα να ζητήσει την εξάλειψη των υποθηκών, προσημειώσεων και κατασχέσεων που είναι γραμμένες στο ακίνητο. Αν ο πλειστηριασμός ακυρωθεί, αναβιώνουν αυτοδικαίως οι υποθήκες και οι προσημειώσεις που εξαλείφθηκαν· ο υποθηκοφύλακας έχει υποχρέωση να κάνει σχετική σημείωση στα ειδικά βιβλία, όταν του προσαχθεί αντίγραφο της ακυρωτικής απόφασης.
Συμπέρασμα
Το συμπέρασμα ανάμεσα στα δυο ανωτέρω αντίθετα νομοθετήματα, αφενός μεν, των άρθρων 974, 976, και 977 του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα που ρυθμίζουν το θέμα της νομής των κινητών και ακίνητων στο Ελληνικό Κράτος, και αφετέρου δε, του άρθρου 1005 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που ρυθμίζει διαφορετικά θέματα της διαδικασίας μετά την καταβολή του πλειστηριάσματος, με κυριότερο το θέμα, την αναγνώριση του δικαιώματος της Αναγκαστικής Εκτέλεσης, εναντίον, του πραγματικού νομέα του ακινήτου.
Δηλαδή, σύμφωνα, με το άρθρο 1005 Κ.Πολ.Δ. δεν υπάρχει η νομή στο ακίνητο, διότι, όταν ο κάθε πλειοδότης, ή υπερθεματιστής, πιο απλά, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που καταβάλει τα χρήματα του πλειστηριάσματος και αποκτά το πλειστηριασθέν ακίνητο, με το άρθρο 1005 Κ.Πολ.Δ., υπεισέρχεται αυτός στην θέση του οφειλέτη.
Δηλαδή, δεν υπάρχει καμία είδους και μορφής πρόβλεψη, ή κάποιος συγκεκριμένος νόμος, που να έχει ψηφιστεί από την Νομοθετική Εξουσία και να έχει την νομοτυπική ισχύ του νόμου στο Ελληνικό Κράτος, που να αφορά, το, με ποιόν τρόπο χάνεται το αναφαίρετο νομικό δικαίωμα της νομής.
Και, αν ακόμα, αυτός ο νόμος ψηφιστεί αύριο το πρωί, και πάλι θα προκαλέσει την μεγαλύτερη εν δυνάμει αναστάτωση που θα έχει γνωρίσει ποτέ η Νομοθετική Εξουσία των Ελληνικών Κυβερνήσεων διαχρονικά.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς, μόνο το γεγονός, ότι θα ακυρώσει «εν μια νυκτί» την μέχρι σήμερα πορεία των κυβερνήσεων του Ελληνικού Κράτους. Διότι, αφενός μεν, θα αντιμετωπίσει την απόλυτη ακυρότητα των μέχρι σήμερα κατασχεμένων ακινήτων με Αναγκαστική Εκτέλεση και Βίαιη Αποβολή, που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα με το άρθρο 1005 Κ.Πολ.Δ., με το οποίο έχει αναγνωρίσει η Νομοθετική Εξουσία, ότι όποιος, καταβάλει τα χρήματα, αυτόματα παίρνει και την θέση του οφειλέτη, αφετέρου δε, το νομικό δικαίωμα της νομής αφορά την δημόσια και ιδιωτική περιουσία του Ελληνικού Κράτους.
Αντίθετα όμως, από την τυχόν και θεωρητική αυτή άποψη, υπάρχει το πραγματικό νομικό δεδομένο του άρθρου 1005 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που είναι εκείνο όπου τελικά έχει ψηφίσει η Νομοθετική Εξουσία σύμφωνα με το άρθρο 76 παρ. 6 του Συντάγματος (ψήφιση κωδίκων από την ολομέλεια) και ισχύει ύστερα από την τελευταία τροποποίησή του από τις 12-06-2017.
Με βάση το οποίο, η εκάστοτε Νομοθετική Εξουσία κινείται εναντίον του αναφαίρετου νομικού δικαιώματος της νομής των άρθρων 974, 976, και 977 του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα με την διαδικασία της Αναγκαστικής Εκτέλεσης των άρθρων 904επ και της Βίαιης Αποβολής του άρθρου 943 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, κατά, του καθ’ ού οφειλέτη, αποβάλλοντας τον από την νομή του, είτε, κατόπιν συμφωνίας, είτε, βίαια, από τον εκάστοτε δικαστικό επιμελητή που του έχει ανατεθεί η υπόθεση της εκτελέσεως.
Και ακριβώς στο σημείο αυτό γεννάται η μεγαλύτερη νομική αντίφαση και παράβαση του δημοσίου συστήματος των θεσμών και των υπηρεσιών.
Διότι, μετά την αποβολή του πραγματικού νομέα -οφειλέτη-, ο νέος νομέας που εγκαταστάθηκε στο ακίνητο -υπερθεματιστής- με την συνδρομή και βοήθεια των δημοσίων υπηρεσιών και αρχών του Ελληνικού Κράτους, που εκτέλεσαν πιστά το άρθρο 1005 Κ.Πολ.Δ. της Νομοθετικής Εξουσίας, είναι επιλήψιμος νομέας σύμφωνα με το άρθρο 984 του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα (βλ. το άρθρο 984 στην ΕΝΟΤΗΤΑ 3).
Και γιατί είναι παράνομος ο μόλις εγκατεστημένος από τις δημόσιες υπηρεσίες και αρχές καινούργιος ιδιοκτήτης του ακινήτου που έχασε ο πραγματικός νομέας.
Διότι, αφενός μεν, δεν του έχει παραδοθεί η νομή από τον προηγούμενο νομέα όπως το προβλέπει το πλάσμα δικαίου με το άρθρο 976 του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα, αφετέρου δε, ο χρόνος που βρίσκεται στην νομή είναι ουσιαστικά μηδέν ημέρες, μηδέν μήνες, μηδέν χρόνια.
Έτσι, αυτή η ενέργεια, μοιάζει περισσότερο με τον αποβολέα (καταπατητή) με (διατάραξη ή αποβολή) ο οποίος ούτε αυτός έχει χρόνο κατοχής του ακινήτου. Έτσι, μετά την εγκατάσταση ξεκινάει να μετράει ημέρες κατοχής του ακινήτου ο μόλις εγκατεστημένος -υπερθεματιστής- χωρίς το σωματικό (corpus), αλλά αντίθετα, μόνο με το πνευματικό (animus domini).
Έναντι του οποίου, προβάλλεται από το πλάσμα δικαίου του ουσιαστικού δικαίου του Αστικού Κώδικα το άρθρο 992 που δίνει ένα χρόνο περιθώριο στον πραγματικό νομέα, ακόμα και αν έχει αποβληθεί βιαίως, να κινηθεί δικαστικά εναντίον του νέου και επιλήψιμου νομέα που έχει εγκατασταθεί με την βοήθεια και συνδρομή των δημοσίων υπηρεσιών και αρχών, που εφάρμοσαν, έναντι των ανωτέρω, μόνο το άρθρο 1005 του Κ.Πολ.Δ., της Νομοθετικής Εξουσίας.